بر رياض » از او ذكر كرده ، و ديگر از تأليفات او با ملاحظه آنچه گذشت : سيم كتاب « قواعد زبان فارسى » . چهارم كتاب « مختصر العروض » و اين هر دو چاپ شده . پنجم « رساله‌ئى در قافيه » . و فرزندش حاجى ميرزا محمد على در نزد او درس خوانده ، و سه نفر از شاگردان او نيز در فوق گذشتند كه بجمله چهار نفر شاگردان او اينجا ذكر شدند ، و از آثار او تكيه‌اى عالى بر مزار مرحوم مجذوب‌علىشاه در امامزاده حمزه تبريز است . و آخر ، در شب چهار شنبه چهاردهم ماه صفر الخير سنه 1294 نيز ، مطابق ( . . . ) حوت ماه برجى وفات كرد و در تبريز در جايى كه معروف بمقبرهء حاجى ملاباشى است دفن شد ، و مدت عمرش هفتاد و سه سال و دو ماه قمرى و پنج روز بوده ، و ماده تاريخ او را چنين يافتند : « و هو الحى الذى لا يموت » و مرحوم مير على زنوزى مسكين تخلص اين ماده را در قطعه‌ئى ، بتغيير محل واو ، چنين آورده : در شب چارشنبه چارده ماه * از صفر كآفتاب در بر حوت است سوى رضوان شد آن كريم خصائل * بمقامى كه ذروهء جبروت است عقل را گفتم اى دبير سخن‌دان * چون ترا عقل و مايه از جبروت است سال تاريخ را چه در نظر آيد ؟ * آنچه دانى بگو نه جاى سكوت است فكرتم گفت او چو زنده بعشق است * گو : ( هو الحى و الذى لا يموت ) است مرحوم حاجى ميرزا عبد الكريم فرزندان چندى داشته : يكى مرحوم ميرزا فضلعلى آقا ، صفا تخلص كه در ( 1278 ) بيايد . و ديگر عالم عامل جليل العنوان مرحوم حاجى ميرزا محمد على ملاباشى مملكت آذربايجان ( عليه الرحمة و الرضوان ) كه عالمى باخبرت و فاضلى عالىرتبت و صاحب اخلاق رضيه و داراى شيم مرضيه بوده ، و در سنه هزار و دويست و پنجاه و سه متولد شده ، و در نزد پدر باهنر و برخى از علماء ديگر تحصيل نموده و در خدمت مشايخ عتبات ؛ تكميل علوم فرموده و تا سال 1322 زنده و در كربلا مجاور بوده .